El artículo analiza cómo vive el alumnado (actual y exalumnos) el acompañamiento psicopedagógico y la orientación educativa en los centros de secundaria. A partir de 40 testimonios recogidos mediante entrevistas y cuestionarios, se constata que casi todo el alumnado ha tenido al menos un adulto significativo que les ha ofrecido apoyo emocional, académico o personal. Este apoyo proviene sobre todo de tutores/as y de profesorado, aunque no tengan formación específica, o bien de orientadores/as del centro.
Las experiencias positivas destacan la importancia de la figura del adulto significativo: una persona cercana, coherente, empática y disponible, capaz de generar un vínculo de confianza y ofrecer sostén emocional. En algunos casos, esta relación ha actuado como factor protector frente a situaciones de vulnerabilidad. Sin embargo, algunos testigos relatan vivencias de desatención o incomprensión.
El alumnado conoce y valora mucho la figura del orientador/a, pero prácticamente desconoce el papel del EAP, a menudo invisible en el día a día. También reclaman más tiempo y recursos para garantizar una atención individualizada y mejor coordinación entre profesionales.
Las reflexiones finales de la orientadora subrayan que la orientación es, sobre todo, una tarea humana basada en la presencia, la escucha y el cuidado. El vínculo es el principal motor del crecimiento emocional y académico de la juventud, y es necesario que todo el equipo docente disponga de formación relacional para poder ofrecer un acompañamiento de calidad. La orientación educativa se concibe como un proceso continuo, que acompaña no sólo a decisiones académicas sino trayectorias vitales.
L’article analitza com viu l’alumnat (actual i exalumnes) l’acompanyament psicopedagògic i l’orientació educativa als centres de secundària. A partir de 40 testimonis recollits a través d’entrevistes i qüestionaris, es constata que gairebé tot l’alumnat ha tingut almenys un adult significatiu que els ha ofert suport emocional, acadèmic o personal. Aquest suport prové, sobretot, de tutors/es o del professorat, encara que no tinguin formació específica, o bé d’orientadors/es del centre.
Les experiències positives destaquen la importància de la figura de l’adult significatiu: una persona propera, coherent, empàtica i disponible, capaç de generar un vincle de confiança i d’oferir sosteniment emocional. En alguns casos, aquesta relació ha actuat com a factor protector davant situacions de vulnerabilitat. Tot i això, alguns testimonis relaten vivències de desatenció o incomprensió.
L’alumnat coneix i valora molt positivament la figura de l’orientador/a, però pràcticament desconeix el paper dels i les professionals de l’EAP, sovint invisibles en el dia a dia. També reclamen més temps i recursos per garantir una atenció individualitzada i una millor coordinació entre professionals.
Les reflexions finals de l’orientadora subratllen que l’orientació és, sobretot, una tasca humana basada en la presència, l’escolta i la cura. El vincle és el principal motor del creixement emocional i acadèmic del jovent, i cal que tot l’equip docent disposi de formació relacional per poder oferir un acompanyament de qualitat. L’orientació educativa es concep com un procés continu, que acompanya no només decisions acadèmiques sinó trajectòries vitals.
The article analyses how students (current and former students) experience psychopedagogical support and educational guidance in secondary schools. Based on 40 testimonies collected in interviews and questionnaires, it is found that almost all students have had at least one significant adult who has offered them emotional, academic or personal support. This support comes mainly from tutors or teachers, even if they do not have specific training, or from guidance counsellors at the school.
The positive experiences highlight the importance of the figure of the significant adult: a close, coherent, empathetic and available person, capable of generating a bond of trust and offering emotional support. In some cases, this relationship has acted as a protective factor in situations of vulnerability. However, some testimonies relate experiences of neglect or misunderstanding.
Students know and value the role of the guidance counselor, but are practically unaware of the role of the EAP’s professionals, which is often invisible in day-to-day life. They also demand more time and resources to guarantee individualized attention and better coordination between professionals.
The counselor's final reflections emphasize that guidance is, above all, a human task based on presence, listening and care. The bond is the main driver of the emotional and academic growth of young people, and it is necessary for the entire teaching team to have relational training in order to offer quality guidance. Educational guidance is conceived as a continuous process, which accompanies not only academic decisions but also life trajectories.